Ehhh… te konsole!

Nie mogłem się powstrzymać. Sentyment wziął nade mną górę i nie mogłem już nic zrobić. Wygrało dziecko, które ukrywa się gdzieś w moim ciele Ale zacznijmy od początku.

Pamiętam przełom roku 1998 – 1999…

Wtedy to postanowiłem namówić rodziców na kupno maszynki do grania. Byłem przekonany, że właśnie tego mi brakuje, a gdy wszyscy kumple dookoła zaczęli kupować PC’ty i grali w te swoje ‘kłejki’, ’starkrafty’, a później ‘half-lajfy’ itd. zacząłem marzyć o możliwości poznania świata elektronicznej rozrywki. Szybko doszedłem do wniosku, że komputer będzie wydatkiem zbyt dużym na możliwości domowego budżetu, a skoro potrzebowałem jedynie narzędzia do grania, to powinienem skupić się na konsoli!

W tym czasie swe triumfy święciła maszynka od Sony’ego.

Tzw. PSX vel plejstejszyn vel plejak, był już na rynku od 3 lat i zdążył wyrobić sobie konkretną opinię. Wielka biblioteka gier, ciekawe i miodne tytuły. Postanowiłem ubłagać ojca. Zadanie nie było łatwe, ale po kilku miesiącach (haha) w końcu się udało. 1999 rok. Wyruszyliśmy w małą podróż do Wrocławia, na największą chyba (w tamtych czasach) w południowej Polsce giełdę komputerową. Odbywała się ona w stołówce Politechniki. Budynek spory, a kolejka do środka ciągnęła się przez kilkadziesiąt metrów po krętym chodniku. Po kilkunastu minutach stania i odsyłania kolejnych gości oferujących “tanie gry na PC/PSX/Saturna!”, rozdających setki ulotek z ofertami kupna zestawów komputerowych i konsol oraz wykupieniu biletu wstępu, wpadliśmy do środka gdzie roiło się od stoisk i fanów elektroniki. Nawiasem mówiąc takiej kolebki wszelkiego piractwa w życiu nie widziałem . Jakiś czas później policja zrobiła nalot i więcej o giełdzie nie słyszałem (ale podobno nadal funkcjonuje w każdą niedzielę od 8 rano). Przeszliśmy chyba cały budynek i niestety nie znaleźliśmy konsoli w odpowiadającej nam cenie. Wszystkie kosztowały ok. 500 do 600 zł (nowa w sklepie kosztowała 699zł). Wzdłuż umownych alejek ’sprzedający’ porozstawiali swoje stoiska. Pirackie gry, programy, nieoryginalny sprzęt, podróbki z chin itd. Co chwile ktoś krzyczał tekst w stylu “najtańsze gry na PSX’a tylko u mnie! zapraszam!!!”. W innej części sali urzędowali ‘technicy’. Na stołach leżało pełno wszelkiego rodzaju sprzętu. Naprawiali, przerabiali… w powietrzu unosił się zapach cyny i przypalonej kalafonii. Gotowe konsole pakowano w ich pudła i sprzedawano na stoisku obok. Wszystko na oczach ludzi. To były czasy! Postanowiliśmy tam spróbować. Po krótkiej rozmowie z panem okazało się, że ma coś dla nas. Prawie nowa konsola z padniętym laserem. Brzmiało nieciekawie, ale pan powiedział, że za chwilkę wymieni przy nas laser i wypróbujemy czy działa. Kiedy dowiedział się, że to będzie moja pierwsza konsola z prawdziwego zdarzenia (nie jakiś tam pegasus), od razu wziął się do roboty. Rzucił kilka żartów, trochę poprzeklinał kiedy coś mu nie chciało się odkręcić i za 15 minut konsolka była skręcona i gotowa do podłączenia. Uruchomiła się bez problemu, odczytała grę, zapisała stan na karcie pamięci – było ok.
Przyszedł czas na cenę zestawu. “Jako, że jest używana i po naprawie, policzę tylko robociznę.. hmm… 450 zł i dorzucę Wam tą kartę pamięci i ze dwie gierki”. No kurczę, to było to! Próba targowania się wyszła nam na dobre, bo ostateczna cena stanęła na 400 zł. “Pakujemy sprzęt i uciekamy zanim facet się rozmyśli! “. Pewnie i tak wyszedł na plus (kupił uszkodzoną konsolę za jakieś 100 zł, dołożył 100 na laser i sprzedał całość za 400 ), ale co tam. Jak dla mnie było ok. Nie mogłem doczekać się powrotu do domu. Całą drogę grzebałem w pudełku z maszynką i jej okablowaniem, oryginalnym dual shockiem i dodatkowym, zwyczajnym padem oraz kartą pamięci. Do tego dostałem Drivera i Tomb Raidera 3. Nawet nie zwróciłem uwagi na fakt, że konsolka jest przerobiona czipem umożliwiającym odtwarzanie kopii zapasowych gier

Wpadłem do domu, podłączyłem wszystko i oddałem się przyjemności grania. Driver okazał się tytułem genialnym Tomb Raider 3 był dla niedoświadczonego nastolatka dość trudnym tytułem, ale cholernie mnie wciągnął. Zacząłem kolekcjonować czasopisma poświęcone PS1. Do dziś mam cały stos archiwalnych numerów Neo Plus. Później przyszedł czas na fascynację serią Resident Evil, Final Fantasy, Tekken, TOCA, Gran Turismo, Syphon Filter… pokochałem japońskie gry rpg i horrory oraz MGS’a . Czapkę z głowy zmiótł mi Silent Hill. W tą chorą grę bałem się grać, ale stałem się wielkim fanem serii. Do dziś pamiętam mecze w Tekken 3 z bratem, Elmosem i innymi kumplami, którzy od czasu do czasu wpadali popykać na konsolce. To był świetny okres w moim życiu, zapamiętam go już na zawsze. Konsola służyła mi bardzo długo i nie miałem z nią żadnych większych problemów (oprócz spalonych portów, które zawdzięczam wadliwej karcie pamięci kupionej w Media Markt ).

Dochodząc do sedna tego postu… znów to zrobiłem. Po 8 latach od premiery (lol) zakupiłem PS2 (dzięki Ci, Mrozu!). Znów się zacznie – powrót do starych, dobrych czasów. Nadrobimy zaległości, pogramy w kontynuacje moich ulubionych tytułów. Znając życie za kolejne 8 lat zakupię jakiegoś ‘nextgena’, który w tym momencie jest na topie (PS3 lub X360). No cóż, nie będę w stanie się powstrzymać! Poza tym granie na PC to już nie jest to samo. Strasznie ‘bezduszna’ maszyna…

Pozdrawiam wszystkich wielbicieli elektronicznej rozrywki!